Publikacje autora:

Karolina Seidel

Adwokat. Członek Izby Adwokackiej w Katowicach. Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz studiów podyplomowych „Prawo medyczne i Bioetyka” Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
prawo

Kancelaria Adwokacka nawiąże współpracę z osobą zamierzającą zdawać na aplikację adwokacką bądź aplikantem 1 lub 2 roku

Kancelaria Adwokacka nawiąże współpracę z osobą zamierzającą zdawać na aplikację adwokacką bądź aplikantem 1 lub 2 roku.
Praca w młodym, pełnym pasji zespole. Wymagane zaangażowanie oraz sumienność.
Możliwe jest nawiązanie współpracy w niepełnym wymiarze np. 3 dni.
Zainteresowanych prosimy o przesyłanie CV wraz z listem motywacyjnym na adres e-mailowy sekretariat@seidel-urawska.pl

kajdanki

Kara ograniczenie wolności

Zmiany w przepisach regulujących karę ograniczenia wolności, których w ostatnich dwóch latach dokonywał ustawodawca, stanowią dobry przyczynek by pochylić się nad jej obecnym kształtem. Warto się z nim zapoznać, gdyż po przeformułowaniu filozofii karania, dokonanego nowelizacją z dnia 1 lipca 2015 r. kara ta stała się znacznie popularniejsza i stosowana w przypadkach, w których dawniej stosowano karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Obecne ramy instytucji wyznaczone zostały nowelizacją z 15 kwietnia 2016 r. Nowe uregulowanie łączy cechy pierwotnego, obowiązującego od 1998 r. kształtu instytucji, ze zmianami dokonanymi dnia 1 lipca 2015r. Co najważniejsze ustawodawca wrócił do dwóch tylko postaci w jakich kara może zostać orzeczona. Po pierwsze może one przybrać formę obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne. Jedyną alternatywą uczyniono potrącenie 10 – 25 % wynagrodzenia za pracę na cel społeczny wskazany przez sąd. Ustawodawca pozostał głuchy na liczne głosy krytyczne, wskazujące, że kara ograniczenia wolności w tej formie jest w istocie grzywną rozłożoną na raty.

Nie jest już zatem dopuszczalne poprzestanie na obciążeniu skazanego jednym z wskazanych w art. 72 obowiązków probacyjnych, ani też nałożenie obowiązku pozostawiania w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym przez sąd miejscu przy zastosowaniu systemu dozoru elektronicznego (co nie znaczy, że instytucja ta zniknęła z kodeksu karnego. Zwyczajnie stała się ponownie formą wykonania kary pozbawienia wolności).

Postanowiono wszakże pozostawić granicę długości wykonywania kary, w miejscu do którego przesunięto ją nowelizacją lipcową. Dlatego ograniczenie wolności może być orzekane w wymiarze dwukrotnie dłuższym niż pierwotnie – do 2 lat. Nie powrócił również ustawodawca do możliwości warunkowego zawieszenia kary ograniczenia wolności. Znacznie praktyczne tej uwagi jest jednak znikome, gdyż nawet w okresie gdy zawieszenie było dopuszczalne, sądy decydowały się na taki krok jedynie w ok. 1 na 100 wymierzonych kar.

dane osobowe

Nadchodzące zmiany w przepisach dot. przetwarzania danych osobowych

Osoby prowadzące działalność wiążącą się z przetwarzaniem danych osobowych, aby uniknąć zaskoczenia powinny zapoznać się z nadchodzącymi w przyszłym roku zmianami. Dnia 25 maja 2018 r. wchodzi bowiem w życie Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. W związku z jego bezwzględnie obowiązującą mocą i brakiem konieczności implementacji, z chwilą tą zacznie wiązać na terenie Polski. Wiązać się to będzie z koniecznością odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim regulacji krajowych. Najprawdopodobniej jednak potrzeba taka nie zajdzie ponieważ w Ministerstwie Cyfryzacji przygotowano już wstępny projekt całkowicie nowej, uchylającej aktualnie obowiązującą, ustawy o ochronie danych osobowych.

Wśród najważniejszych zmian na czoło wysuwa się likwidacja urzędu Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych i powołanie Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Będzie on działał na zasadzie i w sposób podobny do bliźniaczych instytucji takich jak UOKiK czy URE. Wśród jego kompetencji znajdzie się uprawnienie do wymierzania wysokich kar administracyjnych. W zależności od niedopełnionego obowiązku, jego wagi i konsekwencji, kary osiągać będą mogły poziom 20 000 euro bądź, w przypadku przedsiębiorstw 4 % całkowitego rocznego światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego. Co więcej na przetwarzający dane osobowe podmiot nałożony zostanie swoisty obowiązek samodenuncjacji. W przypadku naruszenia ochrony danych osobowych (np. przypadkowego udostępnienia ich w Internecie) będzie on musiał powiadomić o tym UODO. Fakt dobrowolnego zgłoszenia korzystnie wpływać będzie na nakładaną karę.

Równie warte uwagi są nowe regulacje dotyczące, bardziej codziennych niż kary, kwestii. Po pierwsze znika rejestr zbiorów danych osobowych, a w jego miejsce pojawia się rejestr czynności przetwarzania danych osobowych. Dużej grupy przedsiębiorców nie będzie on jednak dotyczył, gdyż nie znajdzie zastosowania do podmiotów zatrudniających mniej niż 250 osób (chyba że przetwarzanie, którego dokonują, może powodować ryzyko naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, nie ma charakteru sporadycznego lub obejmuje szczególne kategorie danych osobowych). Również jedynie większych podmiotów (bądź przetwarzających głównie tzw. dane sensytywne) tyczyć się będzie obowiązek powołania inspektora ochrony danych osobowych.
Duża grupa nowości ma jednak zakres powszechny. W szczególności pewnym modyfikacjom ulec będą musiały formularze, pouczenia i informacje udzielane w związku z udzielaniem zgody na przetwarzanie danych. Rozporządzenie nakazuje bowiem poszerzyć zakres udzielanych przez administratora informacji.

Zmianą interesującą również dla osób, których dane osobowe są przetwarzane jest kształt nadany tzw. „prawu do bycia zapomnianym”, a więc możliwość żądania usunięcia przez administratora ich danych.

Podkreślić jednak należy, że zmian będzie znacznie więcej, i nieodzownym jest dokładne przeanalizowanie nowej ustawy i rozporządzenia pod kątem specyfiki prowadzonej działalności.

postępowanie karne

Warunkowe umorzenie postępowania karnego

Kodeks Karny wobec osób które popełniły przestępstwo przewiduje różnego rodzaju środki probacyjne. Probacyjne tzn. takie, których podstawowym założeniem jest poddanie sprawcy próbie. Sprawca przestępstwa obdarzany jest szansą na uniknięcie inkarceracji. Najdalej idącą formą środka probacyjnego jest odstąpienie nie tylko od wymiaru kary, ale nawet wydania wyroku skazującego. Tak preferencyjne dla sprawcy rozwiązanie przewidziane jest w art. 66 k.k. i nosi nazwę warunkowego umorzenia postępowania. Instytucja ta daje szansę sprawcy na poprawę w warunkach wolnościowych, bez wykonywania kary w całości lub części albo uniknięcie kary w przypadku pozytywnego przebiegu próby. Paragraf pierwszy rzeczonego przepisu przewiduje, że: Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W przytoczonym fragmencie brakuje odpowiedzi na pytanie zasadnicze – wobec sprawców jakich przestępstw instytucja może być zastosowana? Aby ją poznać sięgnąć należy do § 2. W swoim pierwotnym brzmieniu zawężał on możliwość aplikacji środka do sprawców przestępstw zagrożonych karą nieprzekraczającą 3 lat pozbawienia wolności. § 3 dopuszczał co prawda jego zastosowanie, gdy przestępstwo zagrożone było karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, jednak statuował dodatkowe warunki – pojednanie się z pokrzywdzonym i naprawienie szkody. Nowelizacją Kodeksu Karnego z dnia 1 lipca 2015 r. ustawodawca, świadom wskazanych na wstępie problemów, zdecydował się na nowelizację art. 66 i dopuścił szersze jego stosowanie. W pierwszej kolejności zlikwidował wymóg uprzedniej niekaralności. Obecnie wystarczy, że sprawca nie był w chwili czynu karany za przestępstwo umyślne. Ponadto uchylony został § 3, a aktualne brzmienie § 2 pozwala warunkowo umorzyć postępowanie wobec sprawcy każdego przestępstwa, którego górna granica ustawowego zagrożenia nie jest wyższa niż 5 lat pozbawienia wolności. Oznacza to, że umorzone może zostać postępowanie m.in. o czyny z art. 155 k.k. (nieumyślne spowodowanie śmierci), art. 210 § 1 k.k. (znęcanie się) czy też 278 § 1 k.k. (kradzież). W przypadku kradzieży jednak, jeżeli zabrane mienie przekroczy wartość 200 tys. zł, górna granica ustawowego zagrożenia podniesie się, a wyrok skazujący stanie się nieuchronny.

uszczerbek-na-zdrowiu

Narażenie pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu

Lekarze, w sytuacji popełnionego przez siebie błędu lekarskiego podczas udzielanych świadczeń medycznych, mogą stanąć przed zarzutem narażenia pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jest to przestępstwo stypizowane w Kodeksie Karnym w art. 160. Zgodnie z tym przepisem:

1. Kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
2. Jeżeli na sprawcy ciąży obowiązek opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
4. Nie podlega karze za przestępstwo określone w § 1-3 sprawca, który dobrowolnie uchylił grożące niebezpieczeństwo.
5. Ściganie przestępstwa określonego w § 3 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Czynność sprawcza lekarza – narażenie, została w Kodeksie Karnym ujęta bardzo szeroko. Nie jest to niestety żaden konkretny sposób zachowania czy działania. Jako narażenie należy traktować wszelkie zachowania lekarza, które mogą spowodować skutki w postaci utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pacjenta. Narażenie to może polegać tak to na działaniu jak i zaniechaniu. Sytuacja oskarżanego lekarza jest o tyle trudna, iż jest on gwarantem, czyli osobą na której ciąży szczególny obowiązek opieki nad pacjentem czyli osobą szczególnie narażoną na niebezpieczeństwo.

Narażenie poprzez działanie lekarza polegać może na wykonaniu pewnej czynności, która jest sprzeczna z aktualną wiedzą medyczną, wskazaniami nauki czy przepisami prawa.
Z zaniechaniem zaś lekarza mamy do czynienia w przypadku braku realizacji nałożonego na niego obowiązku.

W istocie ustalenia te będą sprowadzały się do tego czy lekarz popełnił błąd lekarski i jakiego rodzaju był to błąd. O tym w postępowaniu przygotowawczym lub sądowym decydują powołani biegli specjaliści różnym dziedzin medycznych.

Sąd uznając lekarza winnym popełnienia przestępstwa z art. 160 § 2 kk prócz kary pozbawienia wolności może również jako środek karny nałożyć obowiązek doskonalenia zawodowego. Na rzecz pokrzywdzonego lub jego rodziny (w razie śmierci pacjenta) może zostać zasądzone zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, o ile stosowny wniosek zostanie przez nich podczas procesu zgłoszony. Wobec lekarza dotychczas niekaranego najczęściej wymierzona kara pozbawienia wolności jest warunkowo zawieszana.

  • 1
  • 2